पूर्वीच्या काळी वीज नव्हती, त्यामुळे लोक संध्याकाळी घरातील देव्हाऱ्यासमोर दिवा लावत, ज्यामुळे घरात उजेड पसरे आणि अंधार नाहीसा होई आणि मग त्या अग्नीचा वापर बाकी कामांसाठी करत असत.

प्रकाशाचा संबंध ज्ञानाशी जोडतो आणि त्याला अंधार आणि अज्ञानाचा नाश करणारा म्हणून पाहतो. तार्किकदृष्ट्या, प्रकाश सकारात्मकता आणतो कारण तो अंधारामुळे येणारी भीती आणि अनिश्चितता कमी करते. चैतन्यची गुणवत्ता जागरूकता किंवा चेतना म्हणून स्पष्ट केली जाऊ शकते, हे ईश्वराच्या आध्यात्मिक रूप दर्शवते. दिव्याचे चैतन्य देखील असते, जे आपल्या सभोवतालच्या परिस्थितीवर लक्ष केंद्रित करते.

प्रकाशाने जसा अंधार दूर होतो त्याच प्रमाणे ज्ञानाने अज्ञान दूर होते. ज्ञान ही एक चिरस्थायी आंतरिक संपत्ती आहे, ज्याद्वारे सर्व बाह्य सिद्धी साध्य करता येतात. म्हणून सर्व प्रकारच्या संपत्तीमध्ये श्रेष्ठ संपत्ती ज्ञान, म्हणून आपण दिवा लावून त्यापुढे नतमस्तक होतो.

तेलाच्या दिव्या ऐवजी बल्ब किंवा ट्यूबलाइट का लावू नये?

बरोबर आहे, तेही अंधार दूर करेल, पण पारंपारिक तेलाच्या दिव्याला आणखी आध्यात्मिक महत्त्व आहे. दिव्यातील तेल किंवा तूप हे आपल्या वासनांचे किंवा नकारात्मक प्रवृत्तींचे आणि आपल्या मनातील वात, अहंकार, अशुद्धता यांचे प्रतीक आहे. जेव्हा अध्यात्मिक ज्ञानाने प्रज्वलित होते, तेव्हा वासनेची भावना कमी होते आणि अहंकार देखील नष्ट होतो.

अग्नी तत्व सूर्याचे प्रतीक आहे, ज्याच्यामुळे विश्वाचे चक्र अविरत सुरूच आहे आणि ते जगाला ऊर्जा देते. चमकणारी ज्योती नेहमी वरच्या दिशेस जाते, हि ज्योत आत्मविश्वास आणि स्फूर्ती देते, आयुष्यातील अडचणींशी लढा देऊन मजबूत जीवन जगण्याची क्षमता दर्शवते. उच्च आदर्शांकडे घेऊन जाणारे ज्ञान आत्मसात करण्याची सूचना आपल्याला देते. प्रकाश आपल्या जीवनात मोठी आशा दाखवतो.

देवासोबत शांतपणे थोडा वेळ घालवा आणि त्या ज्योतीला त्याची साक्षीदार बानू द्या!